عفونت لگن | علل، علائم، درمان و پیشگیری

عفونت لگن که از نظر پزشکی به عنوان بیماری التهابی لگن (PID) شناخته می شود، یک بیماری شایع و جدی است که اندام های تناسلی زنان را تحت تأثیر قرار می دهد. زمانی رخ می دهد که باکتری ها از واژن و دهانه رحم به رحم، لوله های فالوپ یا تخمدان ها بروند. این عفونت می تواند منجر به مشکلات شدید سلامتی از جمله درد مزمن، ناباروری و افزایش خطر حاملگی خارج از رحم شود. درک علل، علائم، گزینه های درمانی و اقدامات پیشگیرانه برای عفونت لگن برای حفظ سلامت باروری بسیار مهم است.

علل ایجاد عفونت لگن

عفونت های لگنی معمولاً توسط باکتری هایی که وارد دستگاه تناسلی می شوند ایجاد می شود. شایع ترین مقصرها عبارتند از Neisseria gonorrhoeae و Chlamydia trachomatis که به ترتیب باکتری های مسئول سوزاک و کلامیدیا هستند. این عفونت های مقاربتی (STIs) اکثر موارد بیماری التهابی لگن را تشکیل می دهند. با این حال، سایر باکتری‌های موجود در فلور واژن مانند اشریشیا کلی و مایکوپلاسما جنیتالیوم نیز می‌توانند باعث عفونت لگن شوند.

1. عفونت های منتقله از راه جنسی (STIs): مقاربت جنسی محافظت نشده با شریک آلوده علت اصلی PID است. سوزاک و کلامیدیا بسیار مسری و اغلب بدون علامت هستند و تشخیص زودهنگام را دشوار می کند.
2. واژینوز باکتریایی: این بیماری دیگری است که می تواند منجر به عفونت لگن شود. واژینوز باکتریایی زمانی اتفاق می‌افتد که فلور واژن عدم تعادل وجود داشته باشد و به باکتری‌های مضر اجازه رشد داده و به طور بالقوه به اندام‌های تولید مثلی مهاجرت کنند.
3. جاگذاری IUD: در موارد نادر، قرار دادن دستگاه داخل رحمی (IUD) می تواند باکتری را وارد رحم کند و منجر به عفونت شود. این خطر در مدت کوتاهی پس از درج بالاترین میزان است.
4. زایمان یا سقط جنین: در حین زایمان یا بعد از سقط جنین، گاهی اوقات باکتری می تواند وارد رحم شود و باعث عفونت پس از زایمان یا پس از سقط شود.

علائم عفونت لگن

علائم عفونت لگن می تواند از خفیف تا شدید متغیر باشد و ممکن است به طور ناگهانی یا در طول زمان ایجاد شود. در برخی موارد، زنان ممکن است به هیچ وجه علائمی را تجربه نکنند که تشخیص زودهنگام این بیماری را دشوار می کند. با این حال، علائم رایج عفونت لگن عبارتند از:

1. درد زیر شکم: این شایع ترین علامت عفونت لگن است. درد ممکن است تیز، مبهم یا گرفتگی باشد و معمولاً در قسمت تحتانی شکم یا لگن احساس می شود.
2. ترشحات غیر طبیعی واژن: زنان مبتلا به PID اغلب متوجه افزایش ترشحات واژن می شوند. ترشحات ممکن است بوی غیر معمولی داشته باشد یا زرد یا سبز به نظر برسد.
3. مقاربت دردناک: زنان مبتلا به عفونت های لگنی ممکن است در حین مقاربت جنسی، به ویژه دخول عمیق، ناراحتی یا درد را تجربه کنند.
4. ادرار دردناک: التهاب ناشی از عفونت می تواند مثانه را تحریک کند و منجر به ادرار دردناک یا احساس سوزش در هنگام ادرار شود.
5. تب و خستگی: عفونت لگن می تواند باعث علائم سیستمیک مانند تب، لرز و خستگی شود، به خصوص اگر عفونت گسترش یافته باشد.
6. خونریزی نامنظم قاعدگی: بعضی از خانم ها ممکن است در اثر عفونت بین دوره های قاعدگی خونریزی یا جریان قاعدگی شدیدتر داشته باشند.

عوارض عفونت درمان نشده لگن

در صورت عدم درمان، عفونت لگن می تواند منجر به عوارض جدی شود که برخی از آنها می توانند طولانی مدت یا دائمی باشند. این موارد عبارتند از:

1. ناباروری: PID مزمن می‌تواند باعث آسیب به لوله‌های فالوپ شود و باعث می‌شود تخمک به سمت رحم حرکت کند. این می تواند منجر به ناباروری شود، به ویژه در زنانی که عفونت های مکرر لگن دارند.
2. بارداری خارج از رحم: آسیب به لوله های فالوپ خطر حاملگی خارج از رحم را افزایش می دهد، یک وضعیت تهدید کننده زندگی که در آن یک تخمک بارور شده در خارج از رحم، به طور معمول در لوله فالوپ، کاشته می شود.
3. درد مزمن لگن: التهاب مداوم ناشی از PID درمان نشده می تواند باعث درد مداوم در ناحیه لگن شود که ممکن است برای ماه ها یا سال ها ادامه یابد.
4. آبسه لوله ای تخمدان: در برخی موارد، عفونت های لگنی می تواند منجر به تشکیل آبسه در تخمدان ها یا لوله های فالوپ شود. این آبسه پر از چرک در صورت پارگی می تواند زندگی را تهدید کند.

تشخیص عفونت لگن

تشخیص عفونت لگن شامل ترکیبی از ارزیابی بالینی، آزمایشات آزمایشگاهی و مطالعات تصویربرداری است. اگر مشکوک هستید که ممکن است عفونت لگنی داشته باشید، ضروری است که به سرعت به دنبال مراقبت های پزشکی باشید. روش های رایج تشخیصی عبارتند از:

1. معاینه لگن: در طول معاینه لگن، یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی حساسیت در اندام های تولید مثل را بررسی می کند که می تواند نشان دهنده التهاب یا عفونت باشد.
2. تست سواب: سواب های واژن و دهانه رحم برای آزمایش عفونت های مقاربتی مانند سوزاک و کلامیدیا یا واژینوز باکتریایی جمع آوری می شوند. این آزمایش ها به شناسایی باکتری های خاص عامل عفونت کمک می کند.
3. سونوگرافی: سونوگرافی لگن ممکن است برای بررسی علائم آبسه یا آبسه انجام شود.
4. آزمایش خون: آزمایش خون می‌تواند نشانگرهای عفونت، مانند افزایش تعداد گلبول‌های سفید خون یا سطح پروتئین واکنش‌گر C را بررسی کند.

درمان عفونت لگن

درمان زودهنگام و تهاجمی برای جلوگیری از عوارض مرتبط با عفونت لگن ضروری است. درمان معمولاً شامل موارد زیر است:

پیشگیری از عفونت لگن

پیشگیری از عفونت لگن شامل کاهش خطر قرار گرفتن در معرض باکتری هایی است که باعث PID می شوند. اقدامات پیشگیرانه کلیدی عبارتند از:

نتیجه گیری

عفونت های لگنی یک مشکل جدی برای سلامتی است که در صورت عدم درمان می تواند منجر به عوارض قابل توجهی شود. تشخیص زودهنگام علائم، جستجوی مراقبت های پزشکی فوری و انجام اقدامات پیشگیرانه می تواند به محافظت از سلامت باروری شما کمک کند. همیشه رابطه جنسی ایمن داشته باشید، معاینات منظم زنان را انجام دهید، و در مورد درمان STI فعال باشید تا خطر ابتلا به عفونت لگن و اثرات طولانی مدت آن را کاهش دهید.