علائم چسبندگی رحم بعد از سزارین | چسبندگی رحم بعد از زایمان

چسبندگی رحم بعد از سزارین یکی از مشکلات شایع است که ممکن است به دلیل ایجاد زخم یا ترمیم نادرست بافت‌های داخلی رحم پس از عمل سزارین رخ دهد. در این وضعیت، لایه‌های داخلی رحم به هم می‌چسبند که می‌تواند منجر به مشکلاتی مانند نازایی، درد مزمن لگنی و اختلال در قاعدگی شود. چسبندگی رحم بعد از زایمان ممکن است از خفیف تا شدید متغیر باشند و در موارد شدید، نیاز به درمان‌های تخصصی مانند هیستروسکوپی خواهد بود. برای تشخیص چسبندگی رحم، پزشکان از روش‌های تصویربرداری مانند سونوگرافی، MRI یا عکس رنگی رحم (HSG) استفاده می‌کنند. شناسایی و درمان به‌موقع سزارین و چسبندگی رحم می‌تواند از عوارض جدی‌تری مانند ناباروری و درد مزمن جلوگیری کند.

موضوع	نکات مهم
چسبندگی رحم بعد از سزارین	یکی از عوارض شایع پس از سزارین است و ممکن است به علت ترمیم نادرست بافت‌های داخلی رحم ایجاد شود.
علائم شایع	اختلالات قاعدگی، درد مزمن لگنی، ناباروری ثانویه، درد هنگام رابطه جنسی و احساس سنگینی در لگن از نشانه‌های اصلی هستند.
اختلالات قاعدگی	کاهش خونریزی یا قطع قاعدگی می‌تواند به دلیل چسبندگی‌های داخلی رحم رخ دهد.
درد مزمن لگنی	این درد ممکن است مداوم باشد و هنگام قاعدگی یا نزدیکی شدت بیشتری پیدا کند.
ناباروری ثانویه	چسبندگی رحم می‌تواند مانع لانه‌گزینی جنین یا بارداری مجدد شود.
درد هنگام رابطه جنسی	چسبندگی بافت‌ها ممکن است باعث درد یا ناراحتی در حین رابطه جنسی شود.
احساس سنگینی در لگن	برخی بیماران احساس فشار یا سنگینی در ناحیه لگن و مثانه دارند.
مشکلات گوارشی	در صورت گسترش چسبندگی، عملکرد روده‌ها ممکن است مختل شود و یبوست یا نفخ ایجاد شود.
روش‌های تشخیص	سونوگرافی، MRI، عکس رنگی رحم (HSG) و هیستروسکوپی از روش‌های تشخیصی مهم هستند.
اهمیت درمان به‌موقع	تشخیص و درمان زودهنگام می‌تواند از ناباروری، درد مزمن و جراحی‌های پیچیده‌تر جلوگیری کند.

 

علائم چسبندگی رحم بعد از سزارین؛ آنچه مادران باید بدانند

چسبندگی رحم بعد از سزارین یکی از عوارض شایع جراحی‌های شکمی است؛ به‌طوری‌ که مطالعات نشان می‌دهند حدود 24% تا 46% از زنان پس از اولین تجربه سزارین دچار این عارضه می‌شوند. موضوع سزارین و چسبندگی رحم به دلیل تشکیل بافت‌های اسکار رخ می‌دهد که می‌تواند جریان قاعدگی را کاهش داده یا با قطع کامل آن، باعث تجمع خون و دردهای شدید شود.

این علائم ممکن است با تأخیر و حتی سال‌ها پس از جراحی ظاهر شوند. تشخیص دقیق میزان چسبندگی رحم بعد از سزارین معمولاً از طریق سونوگرافی یا هیستروسکوپی انجام می‌شود. تشخیص به‌موقع این عارضه برای حفظ باروری و جلوگیری از نیاز به جراحی‌های پیچیده بسیار حیاتی است. clearpassage.com

درد مزمن لگن و شکم

درد لگنی و شکمی که پس از سزارین به صورت مداوم ادامه دارد، می‌تواند نشانه‌ای از چسبندگی رحم باشد. این درد ممکن است هنگام قاعدگی، نزدیکی یا حتی در حالت عادی نیز احساس شود. چسبندگی‌های داخلی باعث کشیده شدن بافت‌های رحم و سایر اندام‌های مجاور شده و در نتیجه، درد ایجاد می‌کنند. شدت درد می‌تواند متفاوت باشد؛ برخی زنان فقط احساس ناراحتی خفیف دارند، در حالی که برخی دیگر دچار دردهای شدید و غیرقابل تحمل می‌شوند.

تشخیص علت دقیق این دردها اهمیت زیادی دارد، زیرا می‌تواند بر کیفیت زندگی و فعالیت‌های روزمره فرد تاثیر بگذارد. چرا که وجود این بافت‌های مزاحم در حفره رحم می‌تواند زمینه‌ساز بروز عوارض بارداری با چسبندگی رحم در سال‌های بعدی شود. مشکلاتی نظیر اختلال در لانه‌گزینی جنین، افزایش ریسک جفت سرراهی (Placenta Previa) و یا پدیده خطرناک جفت چسبنده (Accreta) همگی از پیامدهای مستقیم این چسبندگی‌ها هستند که می‌توانند سلامت مادر و جنین را در بارداری‌های بعدی به مخاطره اندازند. لذا پیگیری دردهای مزمن لگنی، اولین قدم برای پیشگیری از این عوارض بارداری با چسبندگی رحم محسوب می‌شود.

مشکلات باروری با سزارین و چسبندگی رحم

یکی از مهم‌ترین پیامدهای سزارین و چسبندگی رحم ایجاد مشکلات در باروری است. در این حالت، دیواره‌های داخلی رحم به هم چسبیده و مانع از لانه‌گزینی صحیح جنین می‌شوند. برخی زنان پس از سزارین متوجه می‌شوند که برای بارداری مجدد دچار مشکل شده‌اند که این موضوع می‌تواند نشانه‌ای از وجود چسبندگی باشد.

چسبندگی‌های شدید ممکن است مسیر ورود اسپرم به تخمک را مسدود کرده یا مانع رشد طبیعی جنین در رحم شوند. در چنین شرایطی، پزشک ممکن است روش‌هایی مانند هیستروسکوپی را برای بررسی دقیق‌تر پیشنهاد دهد. درمان زودهنگام چسبندگی رحم می‌تواند شانس بارداری موفق را افزایش داده و از مشکلات بیشتر جلوگیری کند.

احساس درد یا ناراحتی هنگام رابطه جنسی

بسیاری از زنانی که دچار چسبندگی رحم بعد از سزارین شده‌اند، هنگام رابطه جنسی درد یا ناراحتی احساس می‌کنند. این مشکل به دلیل چسبندگی‌های داخلی و محدود شدن حرکات طبیعی رحم و سایر اندام‌های لگنی رخ می‌دهد. در برخی موارد، این درد می‌تواند شدید باشد و باعث کاهش میل جنسی و مشکلات زناشویی شود.

اگر این ناراحتی مدت زیادی ادامه پیدا کند، نیاز به بررسی دقیق توسط پزشک دارد. گاهی اوقات، روش‌های درمانی مانند فیزیوتراپی لگن یا جراحی برای آزادسازی چسبندگی‌ها توصیه می‌شود. درمان این مشکل نه‌تنها به بهبود کیفیت زندگی کمک می‌کند، بلکه از بروز عوارض بلندمدت ناشی از چسبندگی رحم جلوگیری می‌کند.

احساس سنگینی و فشار در لگن

پس از سزارین، برخی از زنان احساس می‌کنند که ناحیه لگن آن‌ها سنگین یا تحت فشار است. این احساس می‌تواند ناشی از چسبندگی رحم باشد که موجب کشیده شدن بافت‌های اطراف و ایجاد فشار در لگن می‌شود. در برخی موارد، این فشار باعث مشکلاتی مانند تکرر ادرار یا دشواری در دفع مدفوع نیز می‌شود.

اگر این احساس سنگینی به مرور زمان تشدید شد، بررسی دقیق پزشکی ضروری است. روش‌هایی مانند MRI یا سونوگرافی تخصصی می‌توانند میزان چسبندگی را مشخص کنند. بسته به شدت مشکل، پزشک ممکن است راهکارهایی مانند تغییر در سبک زندگی، مصرف دارو یا انجام جراحی را پیشنهاد دهد.

مشکلات گوارشی و یبوست مداوم

برخی زنان پس از سزارین دچار مشکلات گوارشی مانند نفخ، درد شکم و یبوست مداوم می‌شوند که ممکن است نشانه‌ای از چسبندگی رحم باشد. چسبندگی‌های داخلی می‌توانند روی عملکرد روده تأثیر گذاشته و حرکات طبیعی آن را مختل کنند. این مشکل معمولاً در زنانی که چندین بار سزارین داشته‌اند، شایع‌تر است.

در صورتی که تغییر در رژیم غذایی یا مصرف ملین‌ها تاثیری در بهبود این وضعیت نداشته باشد، باید بررسی‌های پزشکی دقیق‌تری انجام شود. در برخی موارد، جراحی برای از بین بردن چسبندگی‌ها ممکن است تنها راهکار موثر باشد.

خونریزی غیرطبیعی رحم با سزارین و چسبندگی رحم

خونریزی غیرطبیعی، چه به صورت لکه‌بینی مداوم و چه به صورت خونریزی شدید بین دوره‌های قاعدگی، می‌تواند یکی از علائم سزارین و چسبندگی رحم باشد. این مشکل معمولاً زمانی رخ می‌دهد که چسبندگی‌ها باعث اختلال در خروج طبیعی خون قاعدگی شوند. در برخی موارد، این وضعیت ممکن است به‌طور ناگهانی و بدون هیچ دلیل مشخصی ایجاد شود.

اگر خونریزی غیرطبیعی برای مدت طولانی ادامه داشته باشد، بررسی پزشکی ضروری است. پزشک معمولاً با انجام سونوگرافی و تست‌های دیگر میزان چسبندگی رحم را ارزیابی کرده و بهترین روش درمان را پیشنهاد می‌دهد. درمان زودهنگام این مشکل می‌تواند از عوارض جدی‌تر مانند کم‌خونی یا ناباروری جلوگیری کند.

تشخیص چسبندگی رحم بعد از زایمان

برای تشخیص چسبندگی رحم بعد از زایمان، پزشک متخصص مجموعه‌ای از روش‌های بالینی و تصویربرداری را به کار می‌گیرد تا وسعت بافت‌های اسکار و درگیری اندام‌ها را ارزیابی کند. چسبندگی رحم بعد از سزارین به دلیل فرآیند ترمیم غیرطبیعی بافت‌ها ایجاد شده و شناسایی به‌ موقع آن می‌تواند از عوارض ثانویه جلوگیری کند.

روش‌های اصلی برای تشخیص این عارضه عبارتند از:

• سونوگرافی ترانس‌واژینال: این روش اولین گام تشخیصی است که به پزشک اجازه می‌دهد ضخامت دیواره رحم و وجود احتمالی مایعات ناشی از انسداد را بررسی کند.
• هیستروسکوپی (Hysteroscopy): این روش به عنوان «استاندارد طلایی» شناخته می‌شود. پزشک با وارد کردن یک دوربین بسیار ظریف از طریق دهانه رحم، فضای داخلی را به‌ طور مستقیم مشاهده کرده و می‌تواند محل دقیق و شدت چسبندگی‌ها را تعیین کند.
• عکس رنگی رحم (HSG): در این روش با تزریق ماده حاجب، مسیر رحم و لوله‌های فالوپ بررسی می‌شود. این تست به‌ویژه برای زنانی که با مشکل ناباروری پس از سزارین مواجه شده‌اند، بسیار حیاتی است.
• ام‌آر‌آی (MRI): در موارد پیچیده‌ تر که احتمال چسبندگی رحم به اندام‌های مجاور مانند مثانه یا روده‌ها وجود دارد، MRI تصویر دقیق‌تری از وسعت درگیری بافت‌های خارج رحمی ارائه می‌دهد.

تشخیص چسبندگی رحم بعد از زایمان در مراحل اولیه اهمیت بسیار زیادی دارد؛ زیرا از بروز دردهای مزمن لگنی، سقط‌های مکرر و اختلالات دائمی در سیکل قاعدگی پیشگیری کرده و شانس باروری موفق در آینده را به‌شدت افزایش می‌دهد.

دلایل چسبندگی رحم بعد از سزارین

سزارین یک جراحی بزرگ محسوب می‌شود که طی آن برش‌هایی در دیواره رحم ایجاد می‌شود. پس از جراحی، بدن برای بهبود زخم‌ها، بافت اسکار تولید می‌کند که می‌تواند به دیواره‌های داخلی رحم متصل شده و منجر به چسبندگی رحم شود. التهاب ناشی از جراحی نیز ممکن است روند بهبود را پیچیده‌تر کرده و احتمال ایجاد چسبندگی را افزایش دهد، به‌ویژه اگر ترمیم زخم به‌درستی انجام نشود. بنابراین از دلایل چسبندگی رحم بعد از سزارین می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• عفونت های رحمی پس از سزارین
• ترمیم نامناسب برش های جراحی رحم
• جراحی های مکرر سزارین
• مداخلات پزشکی بعد از سزارین

عفونت های رحمی پس از سزارین

یکی از دلایل مهم سزارین و چسبندگی رحم عفونت‌های رحمی است. گاهی اوقات، ورود باکتری‌ها به رحم در حین یا بعد از جراحی می‌تواند منجر به التهاب و آسیب بافتی شود. این التهاب، تولید بافت فیبروتیک را تحریک کرده و باعث اتصال غیرطبیعی دیواره‌های رحم می‌شود. عدم درمان به‌موقع عفونت می‌تواند چسبندگی‌های شدیدتری ایجاد کرده و مشکلاتی مانند قاعدگی نامنظم یا ناباروری را در پی داشته باشد.

ترمیم نامناسب برش های جراحی رحم

بعد از سزارین، برش‌های ایجاد شده در رحم نیاز به ترمیم دارند، اما گاهی این روند به‌درستی انجام نمی‌شود. در برخی موارد، لایه‌های داخلی رحم به‌جای ترمیم جداگانه، به هم متصل شده و باعث ایجاد چسبندگی رحم می‌شوند. این مشکل معمولاً زمانی رخ می‌دهد که بافت اسکار بیش از حد تشکیل‌شده یا برش‌ها عمیق باشند. چنین چسبندگی‌هایی ممکن است در آینده باعث دردهای لگنی، مشکلات قاعدگی یا نازایی شوند.

جراحی های مکرر سزارین

زنانی که چندین بار سزارین انجام داده‌اند، در معرض خطر بالاتری برای چسبندگی رحم قرار دارند. با هر بار جراحی، میزان بافت اسکار در رحم افزایش پیدا می‌کند و احتمال اتصال غیرطبیعی دیواره‌های رحمی بیشتر می‌شود. این چسبندگی‌ها ممکن است باعث مشکلاتی مانند اختلال در کاشت جنین در بارداری‌های آینده یا سخت شدن روند زایمان شوند. به همین دلیل، پزشکان توصیه می‌کنند که زنان تعداد دفعات سزارین را محدود کنند. ^{Adhesions Following Cesarean Delivery}

مداخلات پزشکی بعد از سزارین

برخی اقدامات درمانی مانند کورتاژ یا هیستروسکوپی که پس از سزارین انجام می‌شوند، می‌توانند به دیواره رحم آسیب زده و زمینه‌ساز چسبندگی رحم شوند. این مداخلات اگر با دقت انجام نشوند، ممکن است بافت‌های سالم را تخریب کرده و روند بهبود طبیعی رحم را مختل کنند. در نتیجه، دیواره‌های داخلی رحم به هم چسبیده و مشکلاتی مانند کاهش خونریزی قاعدگی یا حتی آمنوره (قطع قاعدگی) ایجاد می‌شود.

درمان چسبندگی رحم بعد از سزارین

یکی از روش‌های اولیه برای درمان چسبندگی رحم بعد از سزارین استفاده از داروهای ضدالتهابی و آنتی‌بیوتیک‌ها است. این داروها می‌توانند التهاب ناشی از جراحی را کاهش داده و از پیشرفت چسبندگی جلوگیری کنند. همچنین، در برخی موارد، پزشکان ممکن است از داروهای هورمونی مانند استروژن برای تحریک بازسازی بافت رحم و جلوگیری از اتصال غیر طبیعی دیواره‌های آن استفاده کنند.

این روش در موارد خفیف چسبندگی به‌کار می‌رود و به بهبود جریان قاعدگی و جلوگیری از مشکلات باروری کمک می‌کند؛ اما برای رفع کامل چسبندگی، به روش‌های فیزیکی یا جراحی نیاز است. بنابراین روش های درمان چسبندگی رحم ناشی از سزارین را می‌توان چنین برشمرد:

• هیستروسکوپی
• دستگاه های جلوگیری از چسبندگی داخل رحمی
• فیزیوتراپی
• هورمون درمانی

جراحی هیستروسکوپی برای جدا کردن چسبندگی ها

در موارد شدید چسبندگی رحم بعد از سزارین که باعث مشکلاتی مانند دردهای لگنی شدید یا ناباروری شده‌اند، جراحی هیستروسکوپی یکی از روش‌های درمانی موثر است. در این روش، پزشک با استفاده از یک دستگاه مخصوص به نام هیستروسکوپ، به درون رحم نگاه کرده و بافت‌های چسبنده را به‌طور دقیق برش می‌دهد. این روش کم‌تهاجمی بوده و نیاز به بستری طولانی ندارد. پس از جراحی، برای جلوگیری از تشکیل مجدد چسبندگی، ممکن است از وسایل مخصوص مانند بالون داخل رحمی یا داروهای هورمونی استفاده شود.

استفاده از دستگاه های جلوگیری از چسبندگی داخل رحمی

پس از درمان چسبندگی رحم بعد از سزارین، پزشکان گاهی از وسایل مخصوصی مانند بالون‌های سیلیکونی یا دستگاه‌های داخل رحمی (IUD) استفاده می‌کنند. این وسایل از تماس مستقیم دیواره‌های داخلی رحم با یکدیگر جلوگیری کرده و احتمال ایجاد مجدد چسبندگی را کاهش می‌دهند. این ابزارها برای چند هفته در داخل رحم باقی می‌مانند و پس از بهبود کامل برداشته می‌شوند. این روش به‌ویژه در زنانی که قصد بارداری مجدد دارند، بسیار مفید است و شانس باروری را افزایش می‌دهد.

فیزیوتراپی و تکنیک‌های بهبود جریان خون در رحم

برخی از روش‌های غیرتهاجمی مانند فیزیوتراپی لگنی می‌توانند در بهبود چسبندگی رحم بعد از سزارین موثر باشند. ماساژهای تخصصی، طب سوزنی و تمرینات کششی می‌توانند جریان خون را در ناحیه لگن افزایش دهند و روند ترمیم بافت رحم را تسریع کنند. علاوه بر این، برخی از زنان از گرما درمانی و استفاده از کمپرس‌های گرم برای کاهش درد و التهاب ناشی از چسبندگی بهره می‌برند. این روش‌ها به‌عنوان درمان مکمل استفاده می‌شوند و تاثیر خود را در کنار سایر روش‌های درمانی نشان می‌دهند.

هورمون درمانی برای بازسازی بافت رحم

در برخی موارد، پزشکان برای درمان چسبندگی رحم بعد از سزارین، از هورمون‌درمانی استفاده می‌کنند. تجویز استروژن و پروژسترون می‌تواند به رشد مجدد لایه داخلی رحم کمک کرده و احتمال تشکیل چسبندگی را کاهش دهد. این روش معمولاً پس از جراحی‌های رحمی یا در زنانی که دچار مشکلات قاعدگی ناشی از چسبندگی شده‌اند، توصیه می‌شود. همچنین، هورمون‌درمانی می‌تواند شانس باروری را در زنانی که به دلیل چسبندگی رحم دچار نازایی شده‌اند، افزایش دهد.

چسبندگی رحم در سزارین دوم

بروز چسبندگی رحم در سزارین دوم یک چالش جدی برای تیم جراحی محسوب می‌شود؛ زیرا وجود بافت‌های اسکار ناشی از سزارین اول، آناتومی طبیعی لگن را تغییر داده و دسترسی ایمن به رحم را دشوارتر می‌کند. در این جراحی، احتمال اتصال غیرطبیعی مثانه به دیواره رحم بسیار بالا است که این موضوع ریسک آسیب به مجاری ادراری را در حین باز کردن شکم افزایش می‌دهد.

مطالعات نشان می‌دهند که به دلیل وجود این بافت‌های مزاحم، زمان انجام عمل سزارین دوم طولانی‌تر از سزارین اول است و نیاز به مهارت بالایی برای جداسازی بافت‌ها بدون آسیب به اندام‌های مجاور دارد. علاوه بر پیچیدگی‌های حین عمل، چسبندگی رحم در سزارین دوم می‌تواند زمینه‌ ساز بروز عوارض جدی در بارداری‌های بعدی، نظیر اختلالات مربوط به جفت (مانند جفت چسبنده یا Placenta Accreta) شود.

با توجه به اینکه ریسک تشکیل چسبندگی با هر بار تکرار جراحی به‌طور تصاعدی افزایش می‌یابد به طوری که در برخی مطالعات تا بیش از 40% افزایش خطر گزارش شده است؛ جراحان اغلب توصیه می‌کنند که برای کاهش پیامدهای بلندمدت، از متدها و تجهیزات ضدچسبندگی مدرن در حین بستن لایه‌های شکمی استفاده شود تا کیفیت زندگی بیمار پس از زایمان حفظ گردد.

جلوگیری از چسبندگی رحم بعد از زایمان

برای جلوگیری از چسبندگی رحم بعد از زایمان، رویکردهای مدرن پزشکی فراتر از مراقبت‌های معمول رفته و بر کاهش التهاب و جداسازی فیزیکی بافت‌ها تمرکز دارند. علاوه بر دقت جراح در کاهش دست‌کاری بافت‌ها، استفاده از متدهای نوین زیر می‌تواند تا حد زیادی ریسک تشکیل بافت اسکار را کاهش دهد:

• استفاده از سدهای ضد چسبندگی: امروزه جراحان از محصولات تکنولوژیک مانند ژل‌های مخصوص، فیلم‌ها یا محلول‌های ضدچسبندگی (مانند سپرافیلم یا اینترکوت) در پایان عمل استفاده می‌کنند. این مواد لایه‌ای محافظ بین رحم و سایر اندام‌ها ایجاد کرده و پس از چند روز که خطر چسبندگی اولیه رفع شد، جذب بدن می‌شوند.
• تحرک زودهنگام: یکی از علمی‌ترین روش‌ها برای پیشگیری، راه رفتن زودهنگام بیمار بلافاصله پس از از بین رفتن اثر داروهای بیهوشی است. این فعالیت باعث حرکت روده‌ها و جابجایی طبیعی اندام‌های داخلی شده و مانع از “ساکن ماندن” و چسبیدن بافت‌ها به یکدیگر می‌شود.
• تکنیک بخیه‌زنی لایه‌ای: برخی مطالعات نشان می‌دهند که روش بستن لایه‌های شکمی (مانند بستن یا نبستن پرده صفاق) در کاهش میزان چسبندگی‌های آینده بسیار موثر است.
• هیدراتاسیون و مدیریت رژیم غذایی: مصرف کافی مایعات و مکمل‌های حاوی ویتامین C و روی (Zinc) فرآیند کلاژن‌سازی را بهبود بخشیده و از تشکیل فیبروزهای غیرطبیعی جلوگیری می‌کند.
• کنترل دقیق خونریزی (هموستاز): باقی ماندن خون در حفره شکمی پس از جراحی یکی از عوامل اصلی تحریک بافت و ایجاد چسبندگی است؛ بنابراین پاکسازی کامل حفره لگنی حین عمل نقش حیاتی دارد.

علاوه بر این موارد، استفاده از ابزارهای مکانیکی مانند بالون‌های کاتتر یا IUD در مواردی که پزشک احتمال چسبندگی داخلی را بالا می‌بیند، به عنوان یک مانع فیزیکی عمل کرده و از انسداد فضای داخلی رحم جلوگیری می‌کند. رعایت این پروتکل‌ها در کنار فیزیوتراپی لگنی، موثرترین راهکار برای جلوگیری از چسبندگی رحم بعد از سزارین محسوب می‌شود.

چسبندگی رحم بعد از سزارین به شرط تشخیص به موقع قابل کنترل است!

چسبندگی رحم بعد از سزارین می‌تواند مشکلاتی مانند دردهای مزمن، ناباروری و اختلالات قاعدگی ایجاد کند. تشخیص زودهنگام و درمان به‌موقع، نقش مهمی در کاهش عوارض این عارضه دارد. روش‌های مختلفی مانند دارودرمانی، جراحی هیستروسکوپی و فیزیوتراپی لگنی برای درمان این مشکل وجود دارد. همچنین، رعایت مراقبت‌های بعد از زایمان و مراجعه منظم به پزشک می‌تواند از بروز این عارضه جلوگیری کند. در صورت مشاهده علائمی مانند قاعدگی نامنظم، دردهای لگنی مداوم یا مشکلات باروری، بهتر است با پزشک متخصص مشورت کنید.

برای دریافت مشاوره و درمان، می‌توانید با دکتر فاطمه چراغی، متخصص زنان، زایمان و نازایی، فوق تخصص انکولوژی زنان و لاپاراسکوپیست تماس بگیرید:

☎ 02122370103

📞 09393064850