انواع روش تشخیص سرطان تخمدان

روش تشخیص سرطان تخمدان به دلیل موقعیت پنهان این اندام، بر یک رویکرد ترکیبی استوار است؛ چرا که طبق آمارهای جهانی، بیش از ۷۰ درصد موارد در مراحل پیشرفته شناسایی می‌شوند. در کلینیک‌های فوق‌تخصصی، اصلی‌ترین راه تشخیص سرطان تخمدان تلفیق سونوگرافی ترانس‌واژینال با سنجش مارکرهای خونی مانند CA125 و پروتئین HE4 است، اما فرآیند نهایی تشخیص سرطان تخمدان تنها از طریق بررسی پاتولوژی بافت پس از جراحی قطعی می‌شود. شناسایی زودهنگام این تومورها با این ابزارها، نرخ بقای پنج‌ساله بیماران را به بالای ۹۰ درصد می‌رساند.

تشخیص سرطان تخمدان چیست و چرا اهمیت دارد؟

بررسی‌های تشخیصی در حوزه انکولوژی زنان، شامل مجموعه‌ای از پروتکل‌های هیستوپاتولوژیک، رادیولوژیک و بیوشیمیایی است که به منظور تایید یا رد وجود سلول‌های مالینت در بافت تخمدان انجام می‌گیرد. به دلیل موقعیت آناتومیک تخمدان‌ها در عمق لگن، سلول‌های سرطانی می‌توانند بدون ایجاد توده ملموس خارجی رشد کنند. این ویژگی پنهان‌کارانه سبب شده تا سرطان تخمدان به عنوان یکی از چالش‌برانگیزترین بدخیمی‌های دستگاه تناسلی زنان شناخته شود.

اهمیت شناسایی زودهنگام این تومورها در این است که رویکرد درمانی را از یک جراحی تهاجمی وسیع و شیمی‌درمانی‌های سنگین، به سمت جراحی‌های محافظه‌کارانه با حفظ باروری در زنان جوان سوق می‌دهد. تشخیص در مراحل اولیه (Stage I) نه تنها طول عمر بیمار را به شکل معناداری بهبود می‌بخشد، بلکه عوارض ناشی از متاستازهای صفاتی به ارگان‌های شکمی نظیر روده و کبد را به حداقل ممکن می‌رساند.

راه تشخیص سرطان تخمدان چگونه است؟

مسیر بالینی برای رسیدن به یک تشخیص قطعی، یک فرآیند گام‌به‌گام و چندوجهی است که از اتاق معاینه آغاز شده و به آزمایشگاه‌های پاتولوژی ختم می‌شود. هیچ فاکتور منحصربه‌فردی وجود ندارد که بتواند به تنهایی وجود یا عدم وجود این بیماری را اثبات کند، بلکه همگرایی داده‌های بالینی است که مسیر درمان را مشخص می‌سازد.

علائم اولیه و زودهنگام: شامل احساس نفخ مداوم شکم، سیری زودرس پس از صرف حجم کمی از غذا، تکرار ادرار یا احساس فوریت در دفع، و دردهای مبهم در ناحیه لگن و زیر شکم.

علائم پیشرفته: شامل تجمع مایع در شکم (آسیت) و افزایش ناگهانی سایز دور شکم، کاهش وزن شدید و بی‌اشتهایی مفرط، انسدادهای جزیی روده، یبوست مزمن مقاوم به درمان، و تنگی نفس (ناشی از تجمع مایع در ریه).

بررسی سابقه پزشکی و خانوادگی

نخستین گام، ترسیم یک درخت ژنتیکی و بیوگرافی دقیق از وضعیت سلامت بیمار است. بررسی سن منارک (اولین قاعدگی)، سن یائسگی، تعداد بارداری‌ها و سابقه‌ی مصرف داروهای محرک تخمک‌گذاری یا قرص‌های ضدبارداری خوراکی، اطلاعات پایه‌ای ارزشمندی را فراهم می‌کند. این داده‌ها به پزشک کمک می‌کند تا الگوی هورمونی و تعداد چرخه‌های تخمک‌گذاری بیمار را در طول زندگی ارزیابی کند.

ارزیابی عوامل خطر

وجود سابقه ابتلا به سرطان‌های پستان، تخمدان، کولون یا رحم در بستگان درجه اول، احتمال وجود سندرم‌های ژنتیکی مانند سرطان ارثی پستان و تخمدان (HBOC) مرتبط با جهش در ژن‌های BRCA1 و BRCA2 یا سندرم لینچ را به شدت افزایش می‌دهد. علاوه بر فاکتورهای ژنتیکی، عوامل محیطی و سبک زندگی مانند چاقی مفرط، استعمال دخانیات و ابتلا به اندومتریوز مزمن نیز به عنوان فاکتورهای مستعدکننده در الگوریتم‌های ارزیابی ریسک لحاظ می‌شوند.

معاینه لگنی در تشخیص سرطان تخمدان

بررسی فیزیکی و بالینی اندام‌های تناسلی، ابزاری پایه‌ای و گسست‌ناپذیر در ارزیابی‌های دوره‌ای زنان است. این معاینه شامل بررسی بخش خارجی دستگاه تناسلی، معاینه با اسپکولوم برای ارزیابی واژن و دهانه رحم، و مهم‌تر از همه، معاینه دو دستی (Bimanual) لگن و رکتوم است.

تومورهای این ناحیه در مراحل آغازین خود به ندرت علائم واضحی ایجاد می‌کنند؛ بنابراین، پزشک در طول این بررسی فیزیکی تلاش می‌کند تا حتی در غیاب اولین علائم سرطان تخمدان، هرگونه تغییر بافتی پنهان را کشف کند. شناسایی این نشانه‌های ابتدایی سرطان تخمدان در خلال ارزیابی‌های بالینی، گام حیاتی پیش از ظهور توده‌های ملموس است.

در طول معاینه دو دستی، پزشک تلاش می‌کند تا با لمس همزمان شکم و واژن، اندازه، قوام، موقعیت و میزان تحرک تخمدان‌ها و رحم را بسنجد. لمس هرگونه توده سفت، غیرمنظم، ثابت یا بدون درد در ادنکس‌ها (ضمائم رحم) در یک زن یائسه، می‌تواند به عنوان یک مانیفست بالینی یا اصلی‌ترین علامت سرطان تخمدان در نظر گرفته شود؛ رویدادی که یک زنگ خطر جدی تلقی شده و بلافاصله اقدامات تشخیصی تکمیلی را می‌طلبد.

محدودیت‌های معاینه لگنی

با وجود اهمیت بالا، معاینه لگنی دارای محدودیت‌های ساختاری شدیدی در شناسایی تومورهای کوچک است. تخمدان‌های نرمال در زنان در سنین باروری ممکن است به راحتی لمس نشوند و در زنان چاق یا افرادی که انقباضات عضلانی شکمی دارند، لمس توده‌های زیر ۵ سانتی‌متر عملا غیرممکن است. به همین جهت، نرمال بودن معاینه فیزیکی به هیچ عنوان ردکننده وجود بدخیمی در مراحل اولیه نیست.

روش تشخیص سرطان تخمدان با سونوگرافی

استفاده از امواج صوتی با فرکانس بالا، به عنوان خط اول تصویربرداری در ارزیابی توده‌های لگنی شناخته می‌شود. این روش غیرتهاجمی، بدون درد و فاقد اشعه ایکس، اطلاعات ساختاری بسیار ارزشمندی را از مورفولوژی تخمدان‌ها در اختیار کادر درمان قرار می‌دهد.

سونوگرافی ترانس واژینال چیست؟

در سونوگرافی ترانس واژینال (TVS)، یک پروب مخصوص وارد مجرای واژن می‌شود. از آنجا که پروب در مجاورت مستقیم با رحم و تخمدان‌ها قرار می‌گیرد، تصاویری با رزولوشن فوق‌العاده بالا از ساختار داخلی تخمدان به دست می‌آید. این تکنیک به پزشک اجازه می‌دهد تا جزئیات ظریفی مانند وجود اجزای جامد (سولید)، ضخامت دیواره توده، وجود سپتا (تیغه‌های داخلی) و پاپیلاری پروژکشن‌ها (برآمدگی‌های انگشت‌مانند) را با دقت بررسی کند.

سونوگرافی شکمی چه کاربردی دارد؟

سونوگرافی ترانس ابدومینال یا شکمی، با استفاده از پروب روی پوست شکم و در شرایطی که مثانه بیمار کاملا پر است انجام می‌شود. این روش زاویه دید وسیع‌تری را فراهم می‌کند و به ویژه برای ارزیابی توده‌های بسیار بزرگ لگنی که از محدوده واژن فراتر رفته‌اند، بررسی مایع آزاد در فضای پریتونئوم (آسیت) و ارزیابی ارگان‌های فوقانی شکم مانند کبد و کلیه‌ها کاربرد دارد.

تفاوت سونوگرافی شکمی و ترانس واژینال

تفکیک این دو روش عمدتاً بر اساس میزان رزولوشن تصویر و عمق دسترسی آناتومیک است. سونوگرافی ترانس واژینال دقت بالاتری در بررسی بافت ریز و عروق خود تخمدان دارد، در حالی که سونوگرافی شکمی برای ارزیابی کلی محوطه شکم و توده‌های وسیع بیرونی مناسب‌تر است. تلفیق این دو روش، دید جامع‌تری را به متخصص ارائه می‌دهد.

آیا سرطان تخمدان در سونوگرافی قابل تشخیص است؟

سونوگرافی ابزاری فوق‌العاده برای افتراق توده‌های خوش‌خیم (مانند کیست‌های ساده عملکردی) از توده‌های مشکوک به بدخیمی است، اما قادر به ارائه تشخیصی با قطعیت صد درصد پاتولوژیک نیست. یافته‌هایی چون توده‌های مولتی‌لوکولار (چندحفره‌ای)، مناطق سفت و جامد درون کیست، و جریان خون با مقاومت پایین در تصویربرداری داپلر، احتمال بدخیمی را به شدت بالا می‌برند و بررسی‌های پاتولوژیک را الزامی می‌سازند.

آزمایش خون برای تشخیص سرطان تخمدان

ارزیابی مارکرهای توموری در سرم خون، بازوی دیگر فرآیند تشخیص است. سلول‌های توموری یا بافت‌های مجاور در پاسخ به سرطان، پروتئین‌های خاصی را در خون آزاد می‌کنند که سنجش سطح آن‌ها می‌تواند به ارزیابی ماهیت توده کمک کند.

آزمایش CA125 چیست؟

آنتی‌ژن سرطان ۱۲۵ (CA125)، یک گلیکوپروتئین است که به طور معمول در بافت‌هایی مانند پرده صفاق، پلور و پریکارد وجود دارد. در بیش از ۸۰ درصد مبتلایان به سرطان‌های اپیتلیال تخمدان، سطح این پروتئین در خون به شدت افزایش می‌یابد؛ از این رو، سنجش این فاکتور به عنوان استانداردترین آزمایش خون در پایش توده‌های لگنی به شمار می‌رود.

نتایج آزمایش CA125 چگونه تفسیر می‌شوند؟

به طور کلی، مقادیر کمتر از 35 U/ml به عنوان محدوده نرمال در نظر گرفته می‌شود. با این حال، تفسیر این آزمایش نیازمند دقت بالایی است؛ چرا که غلظت بالای این مارکر لزوماً به معنای سرطان نیست و میزان افزایش آن باید در کنار سن بیمار، وضعیت یائسگی و یافته‌های سونوگرافی تفسیر شود. تغییرات روند این مارکر در طول زمان، ارزش تشخیصی بیشتری نسبت به یک عدد تک‌داده‌ای دارد.

محدودیت‌های آزمایش CA125

بزرگترین چالش این آزمایش، حساسیت پایین آن در مراحل اولیه بیماری است؛ به طوری که حدود ۵۰ درصد از بیماران در استیج اول بیماری، سطح CA125 نرمال دارند. از سوی دیگر، این آزمایش اختصاصی نیست؛ شرایط خوش‌خیمی مانند اندومتریوز، فیبروم رحم، بارداری، عفونت‌های لگنی (PID) و حتی سیکل قاعدگی نرمال در زنان پیش از یائسگی می‌توانند باعث افزایش کاذب این مارکر شوند.

نقش آزمایش HE4 در تشخیص سرطان تخمدان

پروتئین ۴ اپیدیدیم انسانی (HE4)، مارکر بیولوژیکی جدیدتری است که تحولی در ارزیابی توده‌های لگنی ایجاد کرده است. مزیت عمده HE4 نسبت به CA125 این است که سطح آن تحت تاثیر شرایط خوش‌خیم شایع مانند اندومتریوز یا کیست‌های عملکردی رحم قرار نمی‌گیرد و حساسیت بسیار بالاتری در تشخیص مراحل اولیه سرطان‌های اپیتلیال دارد.

دکتر دانیال بیدمن، متخصص انکولوژی زنان در مرکز سرطان مایو کلینیک آمریکا معتقد است: “ادغام مارکر HE4 در ارزیابی‌های بالینی، خطاهای تشخیصی ناشی از مثبت‌های کاذب CA125 را در زنان پیش از یائسگی به طور چشمگیری کاهش داده و به ما در تفکیک دقیق‌تر توده‌های خوش‌خیم از بدخیم کمک شایانی کرده است.”

الگوریتم ROMA چگونه احتمال سرطان تخمدان را ارزیابی می‌کند؟

الگوریتم ریاضی ROMA (Risk of Ovarian Malignancy Algorithm)، یک مدل محاسباتی پیشرفته است که نتایج سرمی دو آزمایش CA125 و HE4 را با وضعیت یائسگی بیمار ترکیب می‌کند. این سیستم با فرمولاسیون دقیق خود، بیماران را به دو گروه با ریسک بالا یا ریسک پایین برای ابتلا به بدخیمی‌های اپیتلیال تخمدان طبقه‌بندی می‌کند.

استفاده از این الگوریتم، دقت تشخیصی را به میزان قابل توجهی ارتقا می‌دهد و به پزشک کمک می‌کند تا بیمارانی را که نیازمند ارجاع فوری به مراکز فوق‌تخصصی انکولوژی زنان جهت جراحی‌های پیشرفته هستند، با ضریب اطمینان بالاتری شناسایی کند.

تصویربرداری‌های پیشرفته در تشخیص سرطان تخمدان

زمانی که سونوگرافی و آزمایش‌های خون احتمال وجود یک تومور بدخیم را مطرح می‌کنند، استفاده از تکنیک‌های تصویربرداری پیشرفته با رزولوشن بالاتر برای ارزیابی وسعت درگیری ارگان‌ها و مرحله‌بندی (Staging) بیماری ضروری می‌شود.

سی تی اسکن

توموگرافی کامپیوتری شکم و لگن با تزریق ماده حاجب، ابزار استاندارد برای ارزیابی متاستازهای شکمی است. سی تی اسکن به دقت می‌تواند درگیری غدد لنفاوی خلف صفاتی، کاشت‌های توموری روی پرده صفاق، درگیری کبد، طحال و روده را نشان دهد. این اطلاعات برای برنامه‌ریزی استراتژی جراحی و ارزیابی قابلیت برداشتن کامل تومور (Cytoreduction) حیاتی است.

ام آر آی

تصویربرداری با تشدید مغناطیسی، به دلیل کنتراست فوق‌العاده بالایی که از بافت‌های نرم ایجاد می‌کند، زمانی استفاده می‌شود که یافته‌های سونوگرافی در مورد منشا توده (رحمی یا تخمدانی بودن آن) مبهم باشد. ام آر آی با پروتکل‌های تخصصی می‌تواند ساختار داخلی توده‌های پیچیده ادنکس را با جزئیات آناتومیک بی‌نظیری به تصویر بکشد.

پت اسکن

پوزیترون امیژن توموگرافی که معمولا به صورت ترکیبی با سی تی اسکن (PET/CT) انجام می‌شود، بر اساس سنجش میزان متابولیسم گلوکز در سلول‌ها عمل می‌کند. سلول‌های سرطانی به دلیل رشد سریع، مصرف قند بالایی دارند و در پت اسکن به صورت نقاط روشن دیده می‌شوند. این تکنیک عمدتا برای شناسایی متاستازهای مخفی و بسیار کوچک و همچنین ارزیابی عود بیماری پس از درمان کاربرد دارد.

آیا بیوپسی تنها راه تشخیص قطعی سرطان تخمدان است؟

در اکثر سرطان‌ها، نمونه‌برداری با سوزن قبل از شروع درمان خط اول است؛ اما در توده‌های مشکوک تخمدان، این کار یک ممنوعیت مطلق محسوب می‌شود. دلیل این امر، خطر بالای پاره شدن کپسول تومور در اثر ورود سوزن و نشت سلول‌های سرطانی به داخل حفره صفاق است که می‌تواند یک بیماری محدود را به مرحله پیشرفته تبدیل کند.

بنابراین، تشخیص قطعی و نهایی هیستوپاتولوژیک همواره در اتاق عمل و پس از برداشتن کامل توده یا تخمدان معیوب (اووفورکتومی) توسط پاتولوژیست انجام می‌شود. جراح در حین عمل، توده را خارج کرده و به بخش پاتولوژی می‌فرستد تا از طریق بررسی آسیب‌شناسی منجمد، ماهیت توده در همان لحظه مشخص و خط مشی ادامه جراحی تعیین گردد.

لاپاراسکوپی چه نقشی در تشخیص سرطان تخمدان دارد؟

لاپاراسکوپی یا جراحی با حداقل تهاجم (Minimally Invasive Surgery)، تکنیکی فوق‌پیشرفته است که از طریق ایجاد چند سوراخ کوچک نیم تا یک سانتی‌متری روی شکم و وارد کردن تلسکوپ و ابزارهای ظریف انجام می‌شود. این روش، دید مستقیم، بزرگ‌نمایی شده و با کیفیتی از تمام ارگان‌های لگنی و شکمی به جراح می‌دهد.

در حوزه انکولوژی، لاپاراسکوپی تشخیصی نقشی کلیدی در ارزیابی وسعت انتشار تومور بر روی سطوح صفاقی و دیافراگم ایفا می‌کند. پزشک می‌تواند با این روش، میزان پاسخ‌دهی بیمار به شیمی‌درمانی اولیه را بسنجد، مایع داخل شکم را جهت سیتولوژی تخلیه کند و بدون نیاز به باز کردن وسیع شکم (لاپاراتومی)، نمونه‌برداری‌های دقیقی از مناطق مشکوک انجام دهد که این امر دوران نقاهت بیمار را به شدت کاهش می‌دهد.

مقایسه روش‌های تشخیص سرطان تخمدان

برای درک بهتر جایگاه هر یک از ابزارهای تشخیصی، جدول زیر ویژگی‌ها، مزایا و محدودیت‌های اصلی هر روش را به صورت خلاصه نشان می‌دهد:

تشخیص سرطان تخمدان در مراحل اولیه

شناسایی تومور در مرحله‌ای که سلول‌های مالینت محدود به کپسول خود تخمدان هستند، ایده‌آل‌ترین سناریو در انکولوژی است. در این مرحله، بافت تومورال هنوز به ساختارهای مجاور مجرای فلوپ، رحم یا مایع آزاد لگنی نفوذ نکرده است.

کلید موفقیت در این امر، ارزیابی دوره‌ای زنان با ریسک فاکتورهای بالا از طریق سونوگرافی‌های ترانس واژینال سریال و پایش دقیق نوسانات مارکرهای بیولوژیکی است. هرگونه تغییر در قوام توده یا ظهور سپتاهای ضخیم داخلی در تصویربرداری، حتی در صورت نرمال بودن آزمایش‌های خون، باید به عنوان یک وضعیت نیازمند مداخله جراحی محافظه‌کارانه تلقی شود.

تشخیص سرطان تخمدان در زنان یائسه

پس از قطع دائمی قاعدگی، تخمدان‌ها دچار آتروفی (کوچک شدن) فیزیولوژیک می‌شوند؛ بنابراین، لمس هرگونه توده ادنکس در این سنین، یا مشاهده تخمدانی با حجم بزرگتر از حد نرمال در سونوگرافی، تا زمان اثبات خلاف آن، مشکوک به بدخیمی تلقی می‌شود.

پروفسور الیزابت هانسن، رییس بخش انکولوژی زنان در انستیتو کارولینسکا سوئد تصریح می‌کند: “در زنان یائسه، اختصاصی بودن مارکر CA125 به شدت افزایش می‌یابد؛ به این معنی که ترکیب یک توده جامد یا هتروژن در سونوگرافی با سطح CA125 بالای 35 واحد، دارای ارزش اخباری مثبت نزدیک به ۹۰ درصد برای بدخیمی است و نیازمند مداخله جراحی فوری است.”

تشخیص سرطان تخمدان در زنان جوان

در سنین باروری، شیوع کیست‌های خوش‌خیم عملکردی، کیست‌های درموئید و اندومتریوما به شدت بالا است؛ از این رو، مواجهه با توده‌های لگنی در این گروه سنی نیازمند ظرافت و تخصص بالایی است تا از جراحی‌های غیرضروری که منجر به کاهش ذخیره تخمدان یا یائسگی زودرس می‌شوند، جلوگیری به عمل آید.

در این بیماران، تکیه بر آزمایش CA125 به دلیل تداخل شدید با بیماری‌های خوش‌خیم ترجیح داده نمی‌شود و استفاده از مارکر HE4، الگوریتم ROMA و ارزیابی مارکرهای تومورهای ژرم سل (مانند AFP، LDH و hCG) اولویت دارد. در صورت نیاز به جراحی، اولویت نخست با رویکردهای حفظ باروری از طریق لاپاراسکوپی پیشرفته است.

اشتباهات رایج در تشخیص سرطان تخمدان

یکی از چالش‌های بزرگ بالینی، تاخیر در شناسایی تومور به دلیل شباهت نشانه‌ها با بیماری‌های گوارشی است. بسیاری از بیماران ماه‌ها تحت درمان‌های ضد نفخ، رژیم‌های درمانی سندرم روده تحریک‌پذیر یا مسکن‌های غیراختصاصی قرار می‌گیرند، بدون اینکه یک سونوگرافی ساده لگنی برای آن‌ها درخواست شده باشد.

اشتباه رایج دیگر، اقدام به تخلیه یا سوراخ کردن کیست‌های مشکوک لگنی از طریق پوست (اسپیراسیون تحت هدایت سونوگرافی) است. این اقدام اشتباه، خطر انتشار سلول‌های مالینت به داخل حفره شکم را به شدت افزایش داده و شانس درمان قطعی بیمار را به خطر می‌اندازد. تصمیم‌گیری در مورد مدیریت هرگونه توده پیچیده، حتما باید تحت نظر تیم‌های فوق‌تخصصی انکولوژی انجام گیرد.

سوالات متداول درباره تشخیص سرطان تخمدان

دقیق‌ترین روش تشخیص سرطان تخمدان چیست؟ دقیق‌ترین و تنها راه تشخیصی قطعی، بررسی بررسی هیستوپاتولوژیک (آسیب‌شناسی) بافت توده است که پس از جراحی خارج‌سازی تومور در آزمایشگاه پاتولوژی انجام می‌شود. آ

یا سونوگرافی سرطان تخمدان را نشان می‌دهد؟ سونوگرافی توده‌ها و کیست‌ها را با جزئیات ساختاری نشان می‌دهد و می‌تواند مشخصات مشکوک به سرطان (مثل اجزای جامد یا عروق غیرعادی) را مشخص کند، اما تایید نهایی پاتولوژیک نیاز دارد.

آیا آزمایش خون به تنهایی کافی است؟ خیر؛ آزمایش‌های خون مانند CA125 یا HE4 به تنهایی قادر به رد یا تایید سرطان نیستند و نتایج آن‌ها همیشه باید در کنار یافته‌های تصویربرداری و بالینی تفسیر شود.

جواب CA125 باید چند باشد؟ به طور استاندارد، مقادیر کمتر از 35 U/ml به عنوان محدوده نرمال آزمایشگاهی شناخته می‌شوند؛ هرچند اعداد بالاتر لزوما به معنی سرطان نیستند.

آیا سرطان تخمدان غربالگری دارد؟ خیر، برای عموم جامعه غربالگری استانداردی وجود ندارد. غربالگری دوره‌ای فقط برای زنان با سابقه ارثی و جهش‌های ژنتیکی خاص (مانند BRCA) توصیه می‌شود.

تشخیص سرطان تخمدان چقدر زمان می‌برد؟ فرآیند اولیه شامل تصویربرداری و آزمایش خون معمولا طی چند روز انجام می‌شود، اما تشخیص قطعی پاتولوژی پس از جراحی حدود ۵ تا ۷ روز کاری زمان نیاز دارد.

آیا بدون بیوپسی می‌توان سرطان تخمدان را تشخیص داد؟ تشخیص قطعی بدون بررسی بافتی غیرممکن است، اما پزشکان با تلفیق مشخصات سونوگرافی پیشرفته، سی تی اسکن و مارکرهای خونی می‌توانند با احتمال بالا ماهیت توده را قبل از جراحی حدس بزنند.